Zij zullen zeggen dat hij een khariji is

Shaykh Ul-Islaam Muhammad Ibn ‘Abd Al-Wahhaab, moge Allaah (Subhaanahu wa Ta’ala) hem genadig zijn, zei: “Maar hoe kan dat zijn?! De Religie van de Islaam kan niet geldig zijn tenzij met de verwerping van diegenen, (aldus) de Tawagheet, die worden aanbeden naast Allaah – en door hen te bestempelen als kuffaar, zoals Allaah, Subhaanahu wa Ta’ala, zegt:

 فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ

“…En hij die de Taaghuut verwerpt en in Allaah gelooft, heeft het sterkste houvast gegrepen.” [Suurat Al-Baqarah; 256]

En over deze gunstige uitspraak, die voor degenen niet besmet zijn met de ziekte van Irjaa zo helder zijn als de zon, heeft Abu ‘Abd Ar-Rahmaan Al-Athaari Sultaan Ibn Bijaad Al-‘Utaybi gezegd:

“Denk na, oh broeder van de Tawheed! Wat bedoelt de Shaykh hier met zijn woorden “De Religie van de Islaam kan niet geldig zijn”? Het betekent dat de slaaf (van Allaah) geen Muwahhid zal worden behalve door het verwerpen van de Tawagheet en het verrichten van takfeer op hen.

En tegenwoordig wordt het verwerpen van de Tawagheet en het verrichten van takfeer op hen niet nageleefd van de Geleerden van dit tijdperk. En in dit tijdperk, waarin de vreemdheid van de Islaam in werkelijkheid heeft plaatsgevonden, zullen de Geleerden opstaan tegen wie dan ook takfeer verricht op een Taaghuut! En zij zullen tegen hem spreken en zij zullen zeggen dat hij een Khaariji is van de Khawaarij en een persoon die gehaast is en een terrorist.

En zij misleidden de gewone mensen (door te zeggen) dat “het van de Madhab van de Khawaarij is om takfeer te verrichten vanwege grote zonden”.
Wat hem (Muhammad Ibn ‘Abd Al-Wahhaab, rahimahu Allaah) betreft, hij heeft takfeer verricht op de Taaghuut vanwege een daad of een woord dat van hem kwam.

En wij weten ook dat hij (Muhammad Ibn ‘Abd Al-Wahhaab, rahimahu Allaah) takfeer verrichtte op de Tawagheet vanuit de fundamenten van de Religie en (dit is) in tegenstelling tot de broers van de Murji’ah van dit tijdperk die zeggen dat “het niet aan ons is (om te oordelen) of deze Taaghuut een kaafir is of niet want Allaah zal ons hier nooit over vragen” dus wij verklaren onze verwerping (baraa) van deze dwaling!”